آکادمی‌های فوتبال؛ از تفاوت‌های چشمگیر تا سرابی در مسیر جهانی شدن

به گزارش بالیگپا، بر اساس آنچه از آکادمی‌های مطرح و به‌نام فوتبال دنیا شنیده‌ایم، ارکان اصلی و شاکله فعالیت‌های صورت گرفته به مسائلی از جمله آموزش تمام‌وقت، حضور تیم‌های کارشناسی و علمی، تاکید و توجه به زیرساخت‌ها، حضور مربیان کاربلد و زُبده در این فضا و شناسایی و کشف استعدادهای نخبه باز می‌گردد و خروجی آنها بازیکنانی از جمله پدری، گاوی و یامال می‌شود.

در این آکادمی‌ها به مسائلی از جمله آموزش آکادمیک و تمرینات حرفه‌ای، حضور کارشناسان آموزشی و خبره، پزشکان تغذیه و آنالیزورها، در اختیار داشتن زمین‌های متنوع و باکیفیت، خوابگاه‌های استاندارد و البته مراکز پزشکی به روز، سیستم‌های ارتقای سطح فنی و دانش بازیکنان مستعد و مواردی از این قبیل تاکید شده و مسیر به شکلی طراحی و تدوین می‌شود که یک کودک و نوجوان مستعد، در مسیری تعریف شده و بر اساس یک هدف مشخص، از فردی بازیگوش به بازیکنی خلاق و فنی در سطح جهانی تبدیل می‌شود.

با نگاهی به فهرست آکادمی‌های مطرح جهان به نام‌های آشنایی از جمله رئال‌مادرید، بارسلونا و آژاکس برمی‌خوریم. آکادمی‌هایی که سهم به‌سزایی در تولید و پرورش بازیکنان جوان داشته و چهره‌های جدیدی را به مستطیل سبز معرفی کرده‌اند. این آکادمی‌ها جدا از مباحث بازیکن‌سازی، منبعی برای درآمدزایی هم محسوب می‌شوند و با میلیون‌ها یورو درآمد، در چرخه مالی فوتبال جایگاه ویژه‌ای دارند.

متاسفانه در این سال‌ها، همانقدر که فوتبال به‌اصطلاح حرفه‌ای ما از فوتبال روز دنیا عقب مانده، در مباحث آکادمی‌ها هم شباهتی بین نمونه‌های داخلی و بین‌المللی دیده نمی‌شود. فعالیت‌های غیررسمی برخی آکادمی‌ها با تاکید بر استفاده از یک نام یا چهره‌ای خاص، آن هم با هدف کسب درآمد، اولین زنگ خطر برای فوتبال ماست، به خصوص آنکه خانواده‌ها بدون اطلاع و اشراف و تنها به واسطه یک تبلیغ وسوسه‌انگیز، تمامی سرمایه خود یعنی فرزندشان را به دست افرادی سودجو می‌سپارند؛ به خیال آنکه آینده روشنی پیش روی آنها و فرزندشان است اما دریغ و افسوس که این آرزو، سرابی بیش نیست و شهریه‌های سنگین بدون خدمات متناسب و با شعار رسیدن به روزهای خوش آینده، تاکید و توجه را بر درآمدزایی معطوف می‌دارد.

عدم در اختیار داشتن زمین‌های مناسب و فضای لازم برای آموزش، عدم نظارت پزشکی مستمر و جلوگیری از آسیب‌های احتمالی، برنامه‌ریزی غذایی غیرعلمی و غیراصولی، کمبود تجهیزات به‌روز، زمین‌های نامناسب و غیراستاندارد، نبود امکانات ورزشی تخصصی، ساعت‌های بسیار اندک برای آموزش، عدم حضور مربیان متخصص در این حوزه، تمرینات غیرعلمی و فشار بیش از حد به بازیکنان در سن رشد و آموزش، نبود نهادهای نظارتی بر کیفیت آکادمی‌ها، شلوغی خارج از استاندارد در فضای آموزش و زمین بازی و عدم مشارکت با باشگاه‌های اروپایی برای انتقال چهره‌های مستعد، از جمله مواردی است که در آکادمی‌های فوتبال ما دیده می‌شود و همین است که با همه تبلیغات صورت‌گرفته، خروجی مناسبی از آکادمی‌های فوتبال دیده نمی‌شود.

در این میان آکادمی‌هایی هم هستند که تلاش می‌کنند با فراهم کردن بهترین شرایط، به رسالت خود عمل کنند اما این یک واقعیت است که هیچ شباهتی بین آکادمی‌های ما با نمونه‌های خارجی دیده نمی‌شود و تفاوت‌های فوتبال ما از همین نقطه آغاز می‌شود.

در شرایطی که فوتبال دنیا از فعالیت‌های آکادمی‌ها شروع می‌شود و با طی کردن سلسله‌مراتب، در نهایت خروجی آن به تیم ملی می‌رسد، در فوتبال ما یک حلقه‌ی مفقودشده وجود دارد که این مسیر بیراهه تیم ملی را از حضور بازیکنان خلاق، مستعد و آینده‌نگر، خالی نگه می‌دارد.

شاید بهتر باشد بحث حضور آکادمی‌ها به شکلی هدفمند از جمله تدوین سند راهبردی ۱۰ ساله در دستور کار قرار بگیرد تا تمامی مدارس و آکادمی‌ها به صورتی مشخص فعالیت و تلاش کنند تا در نهایت تضمینی بر خروجی آنها باشد. با این شیوه پس از بررسی عملکرد آنها می‌توان جواز فعالیت را ابطال یا تمدید کرد تا دیگر با طمع کسب درآمد، خانواده‌ها را به سراب آینده حواله ندهند.