یک تسبیح و هزار ذکر؛ «میم مثل مادر»

به گزارش "بالیگپا"، در هیاهوی بازی‌ها و شور سکوها، گاهی صحنه‌ای از دل واقعیت بیرون می‌زند که از هزار گل و برد تماشایی‌تر است.

مادر طاها محمدی، دروازه‌بان تیم امید پارسیان جوان، در حالی‌که برادر کوچک طاها را در آغوش دارد، با تسبیحی در دست، در گوشه‌ای از سکوهای ورزشگاه ایستاده و دعا می‌خواند؛ آرام و پر از احساس.

در آن لحظه، فوتبال معنای دیگری پیدا می‌کند؛ فراتر از تاکتیک و تکنیک. وقتی یک مادر، با دلی سرشار از عشق، تنها با نیروی دعا در کنار فرزندش ایستاده، می‌شود فهمید که پشت هر استعداد درخشانی، دعایی ایستاده است. این حضور، نماد تمام مادرانی‌ست که بی‌هیاهو، بی‌چشم‌داشت، و با تمام وجود، پشت فرزندان‌شان هستند.

طاها محمدی شاید یک گلر امید باشد؛ اما این تصویر، امید واقعی را به تصویر کشیده است.

امیدی که در دستان لرزان مادرانه، تسبیح به دست، معنا می‌گیرد؛ و در آغوش یک کودک، آرامش می‌پذیرد. فوتبال از همینجا شروع می‌شود؛ از سکوهایی که عشق، بی‌صدا جاری‌ست.