GPS در فوتبال مدرن؛ از ردیابی تا مدیریت

به گزارش "بالیگپا"، در فوتبال مدرن، تحلیل عملکرد بازیکنان دیگر فقط به آمار پاس و شوت محدود نیست. یکی از مهم‌ترین ابزارهای علمی که طی سال‌های اخیر وارد تمرینات و مسابقات شده، سیستم‌های GPS پوشیدنی است؛ حسگرهایی که معمولاً در جلیقه‌های مخصوص بین دو کتف بازیکن قرار می‌گیرند و به‌صورت لحظه‌ای داده‌های حرکتی را ثبت می‌کنند.

بر اساس پژوهش‌های منتشرشده در مجلات معتبر علوم ورزشی، GPSهای نسل جدید قادرند شاخص‌هایی مانند مسافت طی‌شده، تعداد اسپرینت‌ها، حداکثر سرعت، تعداد شتاب‌گیری و کاهش سرعت شدید، تغییر جهت‌ها و بار مکانیکی را اندازه‌گیری کنند. در مطالعات مقایسه‌ای که داده‌های GPS با سیستم‌های ردیابی ویدئویی استادیومی مقایسه شده، میزان همخوانی قابل‌قبولی گزارش شده است؛ به‌ویژه در سنجش الگوهای سرعت و شتاب.

یکی از مهم‌ترین کاربردهای این فناوری، مفهوم «مدیریت بار تمرینی» است. کادر بدنسازی با استفاده از داده‌های GPS می‌تواند بفهمد هر بازیکن در یک جلسه تمرین یا مسابقه چه فشار فیزیکی واقعی را تحمل کرده است. این موضوع کمک می‌کند برنامه تمرینی به‌صورت فردی تنظیم شود؛ مثلاً بازیکنی که در مسابقه قبلی تعداد اسپرینت بالایی داشته، در جلسه بعدی تمرین سبک‌تری انجام دهد.

داده‌های GPS همچنین به تحلیل تفاوت پست‌ها کمک کرده است. تحقیقات نشان می‌دهد وینگرها و فول‌بک‌ها معمولاً بیشترین مسافت با سرعت بالا را ثبت می‌کنند، در حالی که هافبک‌های میانی بیشترین مسافت کلی را می‌دوند. مدافعان مرکزی الگوی متفاوتی از شتاب و درگیری‌های کوتاه‌برد دارند. این تفاوت‌ها مبنای طراحی تمرینات پست‌محور شده است.

از منظر پیشگیری، پژوهشگران تأکید می‌کنند که افزایش ناگهانی بار ثبت‌شده در GPS — مثلاً جهش شدید در تعداد دوندگی‌های پرشدت — با افزایش ریسک آسیب عضلانی ارتباط دارد. به همین دلیل بسیاری از تیم‌های حرفه‌ای از شاخص‌هایی مثل نسبت بار حاد به مزمن استفاده می‌کنند تا خطر را پیش‌بینی کنند.

جمع‌بندی تحقیقات این است که GPS در فوتبال امروز فقط یک ابزار آماری نیست؛ بلکه به یک سیستم تصمیم‌یار علمی برای مربیان، بدنسازان و تیم‌های پزشکی تبدیل شده که می‌تواند هم عملکرد را بهبود دهد و هم ریسک فرسودگی و آسیب را کاهش دهد.

انتشار: ۲۰۲۱